Archibald

Hoofdstuk 1: De moeder van Sofie

Twee grote handen, maar één handschoen. Zo eindigde de dag, al voor Archibald klaar was om te beginnen.

“Sofie kan de tering krijgen, ze doet het maar zelf.” Sofie was Archibalds echtgenote, althans op papier. Onder de dekens had ze zich al lang en breed verloofd met Ronald, een beer van twee meter met een reusachtig geslachtsdeel, zo verzekerde Sofie Archibald de laatste keer dat ze schreeuwende ruzie hadden. Of hij zelf ook kon raden wat ze van zíjn piemel vond. Archibald had bedankt voor de moeite.

“Vergeleken met die van hem is jouw piemel een oude, gebakken garnaal, en niet eens een gamba, nee, een garnaal vol ellende die ongekozen in de prullenbak van de visboer bij de supermarkt belandt om vervolgens op geürineerd te worden door een wilde hond met bof.”

Archibald had beloofd om de auto van Sofies moeder naar Sofies huis te brengen, omdat de moeder van zijn ex, Anneke, voor de zoveelste keer een TIA had gekregen. “Moet ik toch een keer opzoeken wat het betekent”, verzuchtte Anneke tegen de verpleegster nadat ze voor de zoveelste keer werd gewekt door het tl-licht van de operatiekamer.

Archibald mocht Anneke graag, andersom was de liefde opgehouden. Hij en Sofie waren allebei vreemdgeweest, maar voor Archibald waren de consequenties niet te overzien. Julia werd zwanger van Archibald en Anneke zou nooit meer met haar kleine pretoogjes zijn kant op hebben gekeken. De reden dat hij “Ja” had gezegd op de vraag van Sofie, had er ook mee te maken dat hij het liefst van al het goed wilde maken met Anneke. Maar ook was hij bang voor haar, wat er uiteindelijk toe leidde dat hij zich overgaf aan de natuurlijke omstandigheden: hij kon maar één handschoen vinden en het vroor buiten, dus ja.

Archibald zocht nog een blauwe seconde naar de handschoen, liep terug de woonkamer in, zette zijn tv aan en viel in zijn favoriete programma: Koffietijd. Hij pauzeerde snel het beeld, zette in recordtempo koffie en ging op zijn oude, versleten bank zitten. Het beeld pauzeerde op het gezicht van Quinty Trustfull. Ze keek somber, het was geen Koffietijd zoals alle anderen. Even ging er een rilling over zijn rug. Het leek alsof Quinty hem aankeek, diep in zijn ogen, alsof ze hem tot de orde riep. Archibald drukte gauw op play en hoorde tot zijn opluchting Quinty met een bezorgd gezicht praten over ‘Vaginale stress’ en kwam tot de conclusie dat hij hier wel even in wilde duiken.

De rust verging van het dansen op de glazen salontafel van zijn telefoon op trilstand. Hij keek op het scherm en zag “Sofie belt”.

“Hey, kun jij je moeder vandaag zelf even ophalen, ben niet lekker, of zo.”

“Nee, dat kan niet”, antwoorde Sofie. Ze leek buiten adem, ze reageerde niet eens op zijn slechte smoes.

“Waarom ben je zo saai vandaag?”, vroeg Archibald plagend, omdat een echte reactie uitbleef op zijn slechte smoes.

Sofie antwoordde niet, terwijl Archibald nog zo zijn best deed om een reactie te krijgen. Toen dacht hij aan Anneke en zei steunend: “Oké, ik doe het. Ik kom nu, oké?”

“Ze is dood, Archie.”

“Ha ha, dood. Ja, dat hart van haar is koud en kil, maar het bloed stroomt…”

“… ze is tegen een boom aangereden. Ze was haar gordel vergeten en vloog zo door de ruit en met haar volle hoofd tegen die gigantische boom voor de gracht hier. Weet je wel? Dood dus…”

“Waarom is ze alleen gaan rijden?”, vroeg Archibald in paniek, terwijl de tranen van schuld zich langzaam opstapelden en zijn ogen vulde.”

“Weet ik veel. Ze heeft een auto. Of had. Ik weet het niet. Ik ben een beetje in de war.”

Archibald hoorde hoe Sofie een flinke slok nam en vervolgens een kleine kreet van plezier slaakte.

“Deze wijn is on point. Weet je nog dat we die kochten in Portugal? Nou, Archibald, mijn echtgenoot, dat wilde ik je even vertellen. Je hoeft dus niet te komen. Doe Quinty Trustfull de groeten van me, ajuu, ciao ciao, saluukes.”

“Sofie, wacht…”

Archibald zette de tv uit en rende naar zijn jas aan de kapstok. Een minuut later zat hij in de auto, op weg naar het huis van Sofie.